ab00802a

Officieel logo en betekenis

Thu, 29 May 2025 10:06:14 GMT

Logo is ready !

Mijn logo staat symbool voor ritme, de cyclus van het leven, energie en verbondenheid. Deze elementen komen terug in het lettertype, waarin ik o.a drumsticks herken, met name in de 't' van ritme en natuur.
De cirkelvorm verwijst naar de levenscyclus en is geïnspireerd op de Enso cirkel uit de Zen-kunst. De Enoki paddenstoelen vertegenwoordigen voor mij het vinden van je 'tribe' en de kracht van collectief bewustzijn/ energie . Daarnaast is mijn boswezen subtiel in het logo verwerkt...deze zal ik later verder uitwerken.

Bedankt Raimond Hof voor het uitwerken van dit project!! You are the best!

Alleen in de natuur in Lapland- voorbereiding

Wed, 07 May 2025 07:28:30 GMT

Alleen in de natuur in Lapland - voorbereiding

Net als tijdens de jaaropleiding wil ik ook nu weer mijn eigen kleding gaan maken.
Dat betekent dat ik opnieuw probeer om zoveel mogelijk zelf te doen. Het zal misschien niet zo groots en intensief worden als tijdens mijn expeditie in Zweden, maar ik doe mijn best om er zo dicht mogelijk bij in de buurt te komen.

Op dit moment ben ik bezig met het looien van een huid, dit keer van een damhert. Dat houdt in dat ik een verse, nog vieze huid stap voor stap transformeer tot een soepele, zachte huid, ook wel buckskin genoemd. Deze leerachtige stof lijkt een beetje op suède, maar wordt op een heel andere, ambachtelijke manier gemaakt.
Daarnaast waag ik me nu ook aan het looien met tannine, voor mij een eerste poging. Deze methode levert een steviger, waterafstotend leer op, zoals je dat kent van schoenen of jassen die bestand zijn tegen weer en wind.

Alleen in de natuur in Lapland- voorbereiding deel 2

Wed, 07 May 2025 07:28:19 GMT

Alleen in de natuur in Lapland- voorbereiding deel 2

Naast het maken van kleding, ben ik ook bezig met het verbouwen van mijn busje—een droom die ik al jaren had en vorig jaar eindelijk kon waarmaken.

Het plan: met mijn bus op pad gaan om mijn eigen documentaires te maken.

Hoewel ik inmiddels wat handigheid heb opgedaan in werken met mijn handen, loop ik tijdens het klussen nog regelmatig tegen mezelf aan. Maar zoals ik in mijn vorige blog al schreef, heb ik de afgelopen tijd flink geoefend in geduld en doorzettingsvermogen. Daardoor voel ik veel minder de neiging om dingen af te raffelen of snel "even" af te willen maken.

Een grote bus als de VW Crafter verbouwen is geen klein project, zeker niet als je alles goed wilt isoleren én drie dagramen wilt plaatsen. De eerste keer gaat eigenlijk altijd iets mis, maar juist daardoor leer ik hoe het de volgende keer beter kan. Net als in de natuur is ook klussen een proces van evolutie: je groeit, je past je aan, en je wordt er steeds beter in.

Wat ik vooral leer in deze fase van mijn leven, is om echt de tijd te nemen. Om te voelen, te vertrouwen, en gewoon te doen. In een wereld die gewend is geraakt aan directe resultaten met één druk op de knop, kies ik nu bewust voor het langzamere tempo.

Handjes en een getraind klusbrein ontbreekt er hier en daar wel is en dan schiet mijn vriend Thijmen me te hulp. Hij loopt vaak nog wel een sneller tempo dus je kan je voorstellen hoe zo iets gaat ! XD

Alleen in de natuur in Lapland- de inspiratie

Tue, 06 May 2025 20:32:09 GMT

Alleen in de natuur - de inspiratie

De lente is aangebroken, en met haar komst voel ik de bekende kriebels om weer in beweging te komen.

Afgelopen winter trok ik samen met Thijmen door het adembenemende Lapland. Gewapend met onze tobogans en sneeuwschoenen (zie ook mijn blog van 1 posts terug) trokken we twee weken lang door de stille, besneeuwde wildernis. Daar voelde ik iets ontwaken—een diep verlangen om nieuwe stappen te zetten op mijn eigen pad met Ritme van de Natuur.

In die stilte werd het me helder: ik wil mijn verhaal gaan delen. Een verhaal dat is gevormd door de lessen van de afgelopen 35 jaar, gebundeld in wat nu Ritme van de Natuur is geworden. Maar om dat écht te kunnen doen, vraagt het van mij ook om verder naar binnen te keren—om een diepere laag in mezelf aan te raken en daar eerlijk naar te kijken.

Het bos in Lapland riep me om terug te komen en mijn verhaal verder te schrijven :)

Begin augustus 2025 ga ik voor één maand alleen de natuur in.
Een maand lang daag ik mezelf uit om te leven van het land, volledig afgezonderd van sociaal contact. Ik zal deze reis zelf vastleggen met mijn camera en de beelden later delen via mijn website.

De reden dat ik dit avontuur aanga, is om me nog dieper verbonden en thuis te voelen in de natuur. Tegelijk wil ik de kracht van meditatie inzetten op moeilijke momenten – en deze ervaring delen, zodat ook jij daar misschien iets uit kunt halen.

Deze stap is geïnspireerd door de expeditie die ik volgde bij Living by Nature, waar ik een jaaropleiding deed om te leren leven in en met de natuur – zonder moderne middelen.
En natuurlijk door de serie " Alone"

Tijdens de jaaropleiding keerde ik terug naar oude kennis en ambachten: kleding looien, schoenen vilten en naaien, netten boeten, vishaakjes maken, vuur maken met een vuurboog, en shelters bouwen met vuursteen en mijn eigen handen.

Die jaaropleiding was intens, maar vormend. Ik kwam eruit als een ander mens – met meer rust, meer vertrouwen en het geduld om iets écht af te maken. Ook al zakt de moed me soms in de schoenen bij het begin, keer op keer weet ik mezelf te overtreffen. Wat eerst onmogelijk leek, bleek toch binnen mijn bereik.

En dan de expeditie zelf...
Twee weken primitief leven in de Zweedse natuur.
Vooraf was het nauwelijks te bevatten wat zo'n periode zonder ‘normaal’ eten met je doet. We hadden een minimale voedselvoorraad: jerky (gedroogd vlees), niervet en fruitleer.

Met zes vrouwen bouwden we één shelter – zonder mannenkracht. Dat kostte ons drie tot vier dagen. We misten de kracht wel, maar bewezen dat het óók zonder kan. :)

Na een paar dagen voelde ik me fysiek alsof ik tachtig was, terwijl er elke dag nog steeds veel te doen was: hout hakken en breken, voedsel verzamelen, vissen.
De natuur hield ons constant een spiegel voor. Emoties kwamen en gingen. Maar hoe langer ik daar was, hoe meer ik me thuis begon te voelen. Buiten de dromen over sappige hamburgers en romige chocolade, was ik eigenlijk tevreden met mijn eenvoudige leven in de hut.

Die eenvoud bracht me volledig in het moment. Ik dacht niet aan gisteren, niet aan morgen. Ik was goed waar ik was.

Na twee weken smaakte die hamburger en de twee milkshakes ongelofelijk goed — maar de magie van het pure leven verdween meteen. Volgende keer wil ik dat moment niet op die manier doorbreken.

Tijd voor een nieuwe stap.
Een stap dichter naar mezelf, in verbinding met de natuur.

Mijn volgende expeditie doe ik alleen. Dit keer ga ik naar Lapland.
Alleen, met een kleine basisvoorraad voedsel, en ik neem jullie mee via een videodocumentatie die ik later op mijn website zal delen.

Lapland - Kou en wat het met je doet

Wed, 01 Jan 2025 17:07:35 GMT

Lapland- Kou en wat het met je doet
Eind december- Winter

Onze reis in het koude noorden..
Waarin we gebruik maakten van onze zelfgemaakte Taboggans, hebben we samen vastgelegd in een korte video.

De reis gaat verder dan de afstand die we afleggen, het is ook een reis naar binnen, dieper in onze eigen belevingswereld

Voorbereiding

De voorbereiding voor onze reis naar Lapland hebben we onszelf niet makkelijk gemaakt. We bouwden onze eigen sleeën (toboggans) en maakten sneeuwschoenen. Onze parka’s hadden we gelukkig al het jaar ervoor afgerond, toen we voor het eerst naar het noorden vertrokken.

Het voelt zoveel persoonlijker om met zelfgemaakte uitrusting op pad te gaan. Alsof de reis daardoor nog meer van mij wordt. De verantwoordelijkheid die komt kijken bij het dragen van goede kleding en spullen wordt door de natuur op haar puurste manier getest.

De heenreis

De heenreis is spannend, maar voelt ook als thuiskomen. Ben ik sterk en fit genoeg? Wat als mijn spullen het begeven? Wat als ik ziek word? Of mentaal instort?

Al die vragen spelen van tevoren door mijn hoofd, terwijl ik tegelijk probeer in het moment te blijven. Ik bereid me voor door te creëren, door te ‘craften’. Dat proces is onderdeel van de reis zelf.

De Kou

De kou is als een klap in je gezicht, intens, maar tegelijk adembenemend mooi en echt.

De natuur is een spiegel van jezelf, en in die kou voel je die spiegel nog scherper. Je kunt je gefrustreerd of verslagen voelen omdat je het koud hebt, maar uiteindelijk is alles een gevolg van je eigen voorbereiding, je handelen, je denken. Het is een reflectie van je innerlijke wereld.

De reis

Elke stap kraakt hoorbaar in de sneeuw. De stilte van de natuur is intens, af en toe onderbroken door het geluid van een ree, een vogel, of het zachte piepen van onze thermoskan.

Die stilte vult zich in de eerste dagen met gedachten, reflecties, emoties en dromen. Dan wordt het steeds stiller...we lopen, sleeën, snacken, drinken, het ijs controleren, de tent opzetten, hout hakken, vuur maken, een gat in het ijs slaan, water halen, koken, sterren kijken, mediteren, observeren en luisteren.

Simpel?... leeg?

In de leegte en stilte zit juist zo veel wat wij verloren hebben in ons opgevulde leven.
Maar dat kun je alleen begrijpen door het echt te ervaren.